Commission sends Statement of Objections to International Skating Union on its eligibility rules

The European Commission has informed the International Skating Union (ISU) of its preliminary view that the ISU rules under which athletes face severe penalties for participation in unauthorised speed skating events are in breach of EU antitrust rules.

The ISU eligibility rules ban skaters from international speed skating events such as the Olympic Games or the World Championship, if they participate in international speed skating events that are not approved by the ISU. If skaters break these rules, they can face up to a life-time ban. The Commission's preliminary view is that the rules restrict the athletes' commercial freedom unduly and result in a situation where they are not willing to participate in speed skating events other than those organise by the ISU or its members (national federations). This prevents new entrants from organising alternative international speed skating events because they are unable to attract top athletes.Commissioner Margrethe Vestager, in charge of competition policy, said: "International sports governing bodies play a unique role in setting the rules of the game and ensuring standards of conduct. They are responsible for both the health and safety of athletes and for the integrity of competitions. We have concerns that the penalties the ISU imposes on skaters through its eligibility rules are not aimed at preserving high standards in sport but rather serve to maintain the ISU's control over speed skating. The ISU now has the opportunity to reply to our concerns".

The Commission opened proceedings in relation to the ISU's eligibility rules in October 2015 following a complaint by two Dutch professional speed skaters, Mark Tuitert and Niels Kerstholt. The Commission's concerns are outlined in a Statement of Objections addressed to the ISU. The sending of a Statement of Objections does not prejudge the outcome of the investigation.

The Commission's concerns

The Commission takes the preliminary view that the penalties set out in the ISU Eligibility rules restrict the commercial freedom of athletes and prevent new organisers of international speed skating events from entering the market because they are unable to attract top athletes.If an athlete participates in an unauthorised event, the athlete faces a range of penalties leading potentially to a life-time ban from all key international speed skating competitions. The career span of a professional athlete is considerably limited in time. As a result athletes cannot risk losing the possibility of participating in events such as the Olympic Games, the World Championships or the European Championships, as this would be extremely damaging and possibly even put an end to their speed skating career.

The Commission is concerned that the system of penalties set out by the ISU Eligibility rules, as amended at the ISU Congress in June 2016, remains disproportionately punitive and would prevent non-ISU affiliated players from organising international speed skating competitions. If this concern is proven, the ISU Eligibility rules may breach Article 101 of the Treaty on the Functioning of the European Union (TFEU) that prohibits anticompetitive practices.

Background

The ISU is the sole body recognised by the International Olympic Committee (IOC) to administer the sports of figure skating and speed skating on ice. Its members are national ice-skating associations. Sporting rules are subject to EU antitrust rules when the body setting the rules or the companies and persons affected by the rules are engaged in an economic activity. On the basis of EU Court case law, sporting rules are compatible with EU law if they pursue a legitimate objective and if the restrictions that they create are inherent and proportionate to reaching this objective. This assessment can be performed by national courts, national competition authorities, particularly vis-à-vis national bodies, and by the Commission, especially in the case of practices at international level.

Many disputes about sporting rules raise primarily issues related to governance of the sport, i.e. relations between different stakeholders belonging or being closely connected to the structure headed by sports federations. Such disputes can usually be best handled by national courts rather than by the European Commission. The same goes for disputes resulting from the application of sporting rules to individuals, e.g. athletes being sanctioned for breach of relevant anti-doping or match-fixing regulations, which can be handled by relevant arbitration bodies or national courts.

Article 101 TFEU prohibits anticompetitive agreements and its implementation is defined in the Antitrust Regulation (Council Regulation No 1/2003), which can be applied by the Commission and by the national competition authorities of EU Member States.

A Statement of Objections is a formal step in Commission investigations into suspected violations of EU antitrust rules. The Commission informs the parties concerned in writing of the objections raised against them. The addressees can examine the documents in the Commission's investigation file, reply in writing and request an oral hearing to present their comments on the case before representatives of the Commission and national competition authorities.

There is no legal deadline for the Commission to complete antitrust inquiries into anticompetitive conduct. The duration of an antitrust investigation depends on a number of factors, including the complexity of the case, the extent to which the undertaking concerned cooperates with the Commission and the exercise of the rights of defence.

Source: Press release European Commission

State aid: Commission decides Spanish professional football clubs have to pay back incompatible aid

Following three separate in-depth investigations, the European Commission has concluded that public support measures granted by Spain to seven professional football clubs gave those clubs an unfair advantage over other clubs in breach of EU State aid rules. As a result, Spain has to recover the illegal State aid amounts from the seven clubs, namely FC Barcelona, Real Madrid, Valencia, Athletic Bilbao, Atlético Osasuna, Elche and Hercules.

Commissioner Margrethe Vestager, in charge of competition policy, commented: "Using tax payers' money to finance professional football clubs can create unfair competition. Professional football is a commercial activity with significant money involved and public money must comply with fair competition rules. The subsidies we investigated in these cases did not."

EU State aid rules apply to public interventions in the market to ensure that they do not distort competition by selectively favouring one market participant over another. Professional sport is an economic activity. Football clubs conduct marketing, merchandising, TV broadcasting, transfer of players etc., and compete at international level. In many cases, professional football clubs have significant turnover. EU State aid rules ensure that public funding does not distort competition between clubs. They protect the level playing field for the majority of professional clubs who have to operate without subsidies.

The first investigation concerned tax privileges in favour of Real Madrid, FC Barcelona, Athletic Bilbao and Atlético Osasuna. In Spain, professional football clubs are considered as limited liability companies for tax purposes. However, these four clubs were treated as non-profit organisations, which pay a 5% lower tax rate on profit than limited liability companies. The four clubs benefitted from this lower tax rate during over twenty years, without an objective justification. Spain has in the meantime adjusted its legislation on corporate taxation to end this discriminatory treatment effective as of January 2016. To remove the undue advantage received in the past, the clubs now have to return the unpaid taxes. Based on available information the Commission estimates that the amounts that need to be recovered are limited (€0-5 million per club) but the precise amounts that need to be paid back are to be determined by the Spanish authorities in the recovery process.

In a second investigation, the Commission examined a land transfer between Real Madrid and the City of Madrid. The inquiry determined, based on an independent study, that the land affected by the transaction was overvalued by €18.4 million. This gave Real Madrid an unjustified advantage over other clubs, which it now needs to pay back.

Finally, the Commission investigated guarantees given by the State-owned Valencia Institute of Finance (IVF) for loans granted to three Valencia football clubs (Valencia, Hercules and Elche). At the time, those clubs were in financial difficulties. The public guarantee allowed the clubs to obtain the loans on more favourable terms. As the clubs paid no adequate remuneration for the guarantees, this gave them an economic advantage over other clubs, who have to raise money without state backing. The state financing was not linked to any restructuring plan to make the clubs viable and none of them implemented compensatory measures to offset the distortion of competition created by the subsidy. In order to restore the level playing field with non-subsidised clubs, Valencia, Hercules and Elche now have to pay back the advantage they received. This amounts to €20.4 million for Valencia, €6.1 million for Hercules and €3.7 million for Elche.

The Commission's investigation covered the following measures:

Name of club	Year of measure	Description
Real Madrid CF	2011	A settlement on a transfer of land from the City of Madrid to Real Madrid agreed in 1998. Eventually, the transfer did not take place. The settlement to compensate for the absence of the transfer was based on a re-evaluation of that land at a value of €22.7 million, instead of the 1998 value of €595 000. The Commission investigation showed that Real Madrid was entitled to compensation of €4.3 million, so that Real Madrid obtained an advantage of €18.4 million.
Real Madrid CF, FC Barcelona, Athletic Club Bilbao, Club Atlético Osasuna	Since 1990	Privileges regarding corporate taxation of Real Madrid CF, FC Barcelona, Athletic Club Bilbao and Club Atlético Osasuna. These fourclubs were exempted from the general obligation for professional football clubs to become sport limited companies. The effect of this exemption was that these four clubs enjoyed a preferential corporate tax rate of 25% instead of 30% applicable to sport limited companies. Spain has adjusted its legislation on corporate taxation to end this discriminatory treatment effective as of January 2016.
Valencia CF	2009 and 2010	2009: State guarantee by the Valencia Institute of Finance for a bank loan of €75 million from Bancaja (now Bankia) to Fundaciόn Valencia Club de Fútbol, which was used to finance the acquisition of shares of Valencia CF by Fundaciόn Valencia Club de Fútbol. 2010: The Valencia Institute of Finance increased its guarantee to Fundaciόn Valencia Club de Fútbol by €6 million to cover overdue capital, interest and costs, stemming from a defaulted payment of the guaranteed loan previously granted to Valencia CF.
Hercules CF	2010	State guarantee by the Valencia Institute of Finance for a bank loan of €18 million from Caja de Ahorros del Mediterraneo to Fundaciόn Hercules de Alicante, which was used to finance the acquisition of shares of Hercules CF by Fundaciόn Hercules de Alicante.
Elche CF	2013	State guarantee by the Valencia Institute of Finance for two bank loans of €14 million in total, from CAM (€9 million) and from Banco de Valencia (€5 million), to Fundaciόn Elche Club de Fútbol, which was used to finance the acquisition of shares of Elche CF by Fundaciόn Elche Club de Fútbol.

Background

Public interventions in favour of market players that carry out economic activities can be considered free of State aid within the meaning of EU rules when they are made on terms that a private operator would have accepted under market conditions (the market economy investor principle – MEIP). If the MEIP is not respected, the public interventions constitute State aid within the meaning of the EU rules (Article 107 of the Treaty on the Functioning of the European Union – TFEU), because they confer an economic advantage on the beneficiary that its competitors do not have. The Commission then assesses whether such aid is compatible with the common EU rules that allow certain categories of aid.

The Commission's action under State aid rules keeps the playing field level for the majority of professional clubs who have to operate without subsidies. Such subsidies can enable bigger or smaller clubs to overcome their rivals. They can also prevent rivals from growing and being competitive.

Decision in the case of Real Madrid can be found HERE

Bron: persbericht Europese Commissie

Staatssteun: Commissie stemt in met steunmaatregelen voor een aantal voetbalclubs in Nederland

Na een diepgaand onderzoek is de Europese Commissie tot de conclusie gekomen dat de steunmaatrelen die verscheidene Nederlandse gemeenten aan vijf voetbalclubs hebben toegekend, in overeenstemming zijn met de EU-staatssteunregels.

De Commissie stelde vast dat vier clubs (FC Den Bosch, MVV Maastricht, NEC Nijmegen en Willem II, Tilburg) steun hebben gekregen, maar dat die steun strookte met de EU-staatssteunregels. Een grondtransactie met PSV Eindhoven vormde geen steun, omdat die tegen marktvoorwaarden plaatsvond.

Commissaris Margrethe Vestager, belast met het mededingingsbeleid: "Als overheden subsidies verstrekken, bestaat het risico dat de concurrentie wordt verstoord. Profvoetbalclubs zijn ondernemingen en de Commissie moet garanderen dat de economische concurrentie tussen de clubs niet wordt verstoord door overheidssubsidies voor enkelen. In deze Nederlandse zaken hebben wij vastgesteld dat de staatssteunregels werden nageleefd en dat de concurrentie niet werd verstoord."

In maart 2013 heeft de Commissie een diepgaand onderzoek geopend om na te gaan of de maatregelen van vijf Nederlandse gemeenten ten gunste van profvoetbalclubs strookten met de EU-staatssteunregels. De EU-staatssteunregels zijn van toepassing op overheidsinterventies op de markt om te garanderen dat de mededinging niet wordt verstoord door de ene marktdeelnemer selectief te bevoordelen ten opzicht van de andere. Profsport is een economische activiteit. Voetbalclubs houden zich bezig met marketing, merchandising, televisie-uitzendingen, transfers van spelers, enz. en concurreren op internationaal niveau. In vele gevallen hebben profvoetbalclubs een aanzienlijke omzet. De EU-regels garanderen dat de overheidsfinanciering de concurrentie tussen de clubs niet verstoort. Ze beschermen het gelijke speelveld voor de meerderheid van de profclubs, die het zonder subsidies moeten doen.

Omdat de onderzochte clubs financiële moeilijkheden hadden, heeft de Commissie de maatregelen getoetst aan de richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden van 2004. Die richtsnoeren moeten ervoor zorgen dat reddings- en herstructureringssteun alleen gaat naar ondernemingen met realistische vooruitzichten op levensvatbaarheid die maatregelen nemen om de concurrentieverstoringen door de staatssteun te verminderen.

Uit het onderzoek van de Commissie is gebleken dat de voetbalclubs Den Bosch, MVV, NEC en Willem II realistische herstructureringsplannen hebben uitgevoerd. De clubs hebben aanzienlijk bijgedragen aan de kosten van hun herstructurering en hebben ermee ingestemd om maatregelen te nemen om de concurrentieverstoringen door de overheidsfinanciering te verminderen, zoals het beperken van het aantal werknemers, het aantal geregistreerde spelers en de lonen van de spelers.

De Commissie heeft ook de "sale and leaseback"-transactie onderzocht tussen de gemeente en PSV Eindhoven van de grond waarop het Philipsstadion en een trainingscomplex werden gebouwd. Volgens de Commissie is die transactie uitgevoerd in omstandigheden die een particuliere investeerder in een markteconomie zou aanvaarden. Bij haar beoordeling hield de Commissie rekening met een onafhankelijk extern taxatierapport dat de basis van die transactie vormde.

De Commissie concludeerde daarom dat de maatregel met betrekking tot PSV Eindhoven geen staatssteun in de zin van de EU-regels vormde en dat de maatregelen met betrekking tot Den Bosch, MVV, NEC en Willem II in overeenstemming waren met de richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden van 2004.

De volgende tabel geeft een overzicht van de specifieke maatregelen waarop de besluiten betrekking hebben:

Naam van de club	Jaar van de maatregel	Beschrijving
NEC	2010	De gemeente Nijmegen kocht voor 2,2 miljoen EUR een verwervingsrecht van NEC af voor het multifunctionele sportcomplexDe Eendracht.
MVV	2010	De gemeente Maastricht zag af van een vordering van 1,7 miljoen EUR op MVV en kocht het voetbalstadion en de trainingsvelden voor 1,85 miljoen EUR.
Willem II	2010	De gemeente Tilburg verlaagde de stadionhuur retroactief. Het totale voordeel voor Willem II bedraagt 2,4 miljoen EUR.
PSV	2011	De gemeente Eindhoven kocht de gronden onder het stadion en het trainingscomplex van PSV voor 48,385 miljoen EUR. PSV betaalt jaarlijks een bedrag als pacht voor de grond van het stadion, de grond onder het trainingscomplex en een parkeerterrein.
FC Den Bosch	2011	De gemeente 's-Hertogenbosch stemde in met een schuldconversie met de voetbalclub en de andere particuliere schuldeisers en droeg haar vordering van 1,65 miljoen EUR voor één EUR over aan deStichting Met Heel Mijn Hart. De gemeente kocht ook een trainingscomplex voor 1,4 miljoen EUR.

Achtergrond

Op basis van de EU-staatssteunregels kunnen overheidsinterventies ten gunste van marktdeelnemers die economische activiteiten verrichten als vrij van staatssteun worden beschouwd wanneer ze plaatsvinden in omstandigheden die een particuliere marktdeelnemer onder marktvoorwaarden zou hebben aanvaard (beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie (MEIP)). Wordt dit beginsel niet in acht genomen, dan vormen overheidsinterventies staatssteun in de zin van de EU-regels (artikel 107 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU)), omdat ze de ontvanger van de steun een economisch voordeel opleveren dat zijn concurrenten niet genieten. De Commissie onderzoekt dan of die steun verenigbaar is met de gemeenschappelijke EU-regels waarbij bepaalde steuncategorieën worden toegestaan.

Voor ondernemingen in moeilijkheden kan steun toegestaan zijn onder de voorwaarden die zijn beschreven in de EU-richtsnoeren reddings- en herstructureringssteun. Die richtsnoeren moeten ervoor zorgen dat reddings- en herstructureringssteun alleen gaat naar ondernemingen met realistische vooruitzichten op levensvatbaarheid die maatregelen nemen om de concurrentieverstoringen door de staatssteun te verminderen. De richtsnoeren reddings- en herstructureringssteun zijn van toepassing op profvoetbalclubs.

Volgens de herziene algemene groepsvrijstellingsverordening van 2014 hoeven de lidstaten kleinschalige steunmaatregelen ten gunste van sportinfrastructuur niet voor een voorafgaand onderzoek inzake staatssteun aan te melden, voor zover die infrastructuur openstaat voor gebruik door het grote publiek.

Bron: persbericht Europese Commissie

Misbruik machtspositie en kartel kaatsbond Artikel 6 en 24 Mw?

Rechtbank Noord-Nederland 13 mei 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2475

Eiser is (wedstrijd)kaatser op het hoogste niveau. Daarnaast is Eiser kaatswantmaker.

De KNKB is de bond voor de kaatssport. De bond heeft tot doel de bevordering van de kaatssport in de ruimste zin van het woord. Bij de bond zijn 124 verenigingen aangesloten, waarvan het overgrote deel in Fryslân is gevestigd. Bij die verenigingen zijn op hun beurt circa 15.000 leden aangesloten.

In het door de algemene vergadering van de KNKB vastgestelde kaatsreglement zijn - onder andere - specifieke voorschriften opgenomen met betrekking tot de kaatshandschoen. Voor de kaatshandschoen met versteviging (de zogenaamde nap, dat is een in de handschoen genaaide nylon versteviging waarmee de kaatsbal wordt geslagen) geldt een aantal aanvullende eisen. In Hoofdstuk IV van het kaatsreglement 2015 (Algemene Bepalingen) staat bijvoorbeeld:

Artikel 3 Handschoen

1. Tijdens wedstrijden mogen alleen handschoenen gebruikt worden die vervaardigd zijn door licentiehouders.

2. De handschoen moet zijn gemaakt van soepel leer met een dikte van ten hoogste 2,5 mm.

(…)

3. Het totale gewicht van de handschoen, de sluiting inbegrepen, mag bij het begin van de wedstrijd niet meer dan 200 gram bedragen. Tijdens de wedstrijd mag het gewicht door natuurlijke vochtopname (bijvoorbeeld transpiratievocht en/of regenwater) de 220 gram niet overschrijden.

(…)

5. Aan of in de handschoen mag geen enkel vreemd voorwerp worden gedragen.

(…)

7. Met de controle van de handschoen zijn de leden van de handschoencommissie belast.

(…)

Handschoen met versteviging (nap)

8. In de handpalm mag een door het hoofdbestuur te verstrekken en gewaarmerkte versteviging van nylon worden aangebracht. De versteviging moet zijn aangebracht door personen of bedrijven die in het bezit zijn van een daartoe door het hoofdbestuur uitgegeven licentie.

(…)

13. De licentiehouder geeft bij de levering of verandering van een handschoen een certificaat af, dat door hem is ondertekend. (…) Voordat een handschoen mag worden gebruikt, moet deze worden gekeurd door de handschoencommissie. Na goedkeuring ontvangt de speler een afschrift van het certificaat.

(…)

15. Veranderingen en reparaties aan handschoenen mogen alleen worden uitgevoerd door licentiehouders.

In Bijlage J bij het kaatsreglement 2015 is exact beschreven aan welke kwalificaties de kaatshandschoen moet voldoen, waarmee in de categorieën senioren en junioren in het seizoen 2015 moet worden gespeeld.

De KNKB heeft na het opstellen van het kaatsreglement in de jaren negentig van de vorige eeuw drie kaatshandschoenmakers, te weten [B] (hierna verder te noemen: [B]), [C] (hierna verder te noemen: [C]) en [D], aangewezen als licentiehouder voor het vervaardigen van de wedstrijdhandschoenen. Zij vervaardigen in totaal jaarlijks omstreeks 180 wedstrijdhandschoenen. Een wedstrijdhandschoen kost ongeveer € 150,00.

Eiser heeft zich voor het eerst eind 2012 tot de KNKB gewend omdat hij eveneens als licentiehouder voor wedstrijdhandschoenen aangemerkt wil worden. De KNKB heeft tot op heden geweigerd hem een licentie te verschaffen. In de door de KNKB gegeven motivering voor de afwijzing hebben de belangen van de bestaande licentiehouders, die voor hun kostwinning afhankelijk zijn van het werkaanbod op het gebied van de wedstrijdhandschoenen, een rol gespeeld.

De KNKB is inmiddels overgegaan tot het ontwikkelen van nieuwe licentiebeleid. In de algemene ledenvergadering van 3 april 2014 heeft de KNKB besloten om het nieuwe licentiebeleid - op grond waarvan nieuwe toetreders op basis van objectief vastgestelde criteria kunnen worden toegelaten als licentiehouder - per 1 januari 2016 in te laten gaan.

In de jaren 2013 en 2014 heeft Eiser gekaatst met door [C] gecertificeerde kaatshandschoenen.

De vordering

Eiser vordert dat de voorzieningenrechter bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad:

de KNKB zal gebieden om op straffe van verbeurte van een dwangsom, Eiser te erkennen en erkend te houden als licentiehouder in de zin van het kaatsreglement 2015.

Toelichting eis

Volgens Eiser moet aan een sporter in beginsel de vrije keus worden gelaten om het materiaal uit te kiezen waar hij zich prettig bij voelt en daarmee de wedstrijdsport te beoefenen, zolang het materiaal maar aan technische eisen voldoet. Eiser kan zich er wel in vinden dat de bond reglementeert dat er alleen met een handschoen wordt gekaatst die aan bepaalde standaardeisen voldoet, het gaat hem echter veel te ver dat de bond bepaalt wie wel en wie niet die handschoenen mag leveren.

Eiser heeft verder tegen deze achtergrond het navolgende - samengevat - aan zijn vorderingen ten grondslag gelegd. Het licentiebeleid van de KNKB is strijdig met het mededingingsrecht (de artikelen 6 en 24 van de Mededingingswet, hierna te noemen Mw), doordat het nieuwe toetreders tot de markt zoals Eiser wordt verhinderd om licentiehouder te worden, waarbij bovendien sprake is van een ongeoorloofde marktverdeling tussen de KNKB en de huidige licentiehouders. Bovendien is sprake van misbruik van een economische machtspositie door de KNKB. Voorts handelt de bond onzorgvuldig c.q. onrechtmatig jegens Eiser om de door hem vervaardigde kaatshandschoenen die voldoen aan de daaraan door de bond gesteld (technische) kwaliteitseisen niet als wedstrijdhandschoen toe te laten bij de officiële kaatswedstrijden van de bond. Eiser heeft ter onderbouwing van zijn standpunt dat sprake is van een inbreuk op het mededingingsrecht gewezen op de uitkomsten van een in zijn opdracht uitgevoerd marktonderzoek door het onderzoeksbureau Merkmakers. Hieruit volgt onder meer dat 84% van alle kaatsers die een kaatswant gebruiken, speelt met een kaatswant van [B], waardoor sprake is van een feitelijk monopolie, aldus Eiser.

Eiser stelt dat hij wordt geschaad in zijn commerciële belangen, omdat hij zijn kennis en specialisme in het maken van kaatshandschoenen wil aanwenden om zelf in opdracht van kaatsers handschoenen te vervaardigen. Als een leverancier geen licentie heeft om wedstrijdhandschoenen te maken, heeft hij geen schijn van kans om tot de markt toe te treden. Eiser stelt dat hij bovendien onevenredig wordt geschaad in zijn sportieve belangen. Door het licentiebeleid kan hij feitelijk alleen een handschoen afnemen van [B], de vader van één van de grootste rivalen van Eiser. Eiser stelt dat [B] in staat is om binnen de kaders van de bestaande regels van de bond een technisch betere handschoen voor zijn zoon te maken dan voor Eiser. Eiser heeft er dan ook geen vertrouwen in dat hij van [B] een 'zeer goede handschoen' zou krijgen. Eiser stelt dat hij het probleem vorig jaar heeft ondervangen door zelf in samenwerking met [C] een handschoen te vervaardigen, die vervolgens door [C] werd gecontroleerd en gecertificeerd. Dit jaar wil [C] - volgens Eiser gedwongen door de KNKB - hieraan niet meer meewerken. Dit terwijl [C] op grond van de aan hem verleende licentie gerechtigd is om een derde in te schakelen om in zijn naam een handschoen te vervaardigen.

Verweer KNKB

De KNKB heeft in het kader van haar verweer het belang bij een streng toezicht op de wedstrijdhandschoenen nader toegelicht. In het verleden werden namelijk door kaatsers wedstrijdhandschoenen aangepast door deze met epoxyhars te versterken, hetgeen van invloed kan zijn op de kaatsprestaties. Het licentiesysteem is bedoeld om gelijke omstandigheden wat betreft de kaatshandschoen tussen de deelnemers te garanderen aan alle partijen, aldus de KNKB.

De KNKB heeft verder aangevoerd dat Eiser geen spoedeisend belang heeft bij zijn vorderingen, nu het geschil tussen partijen al speelt al sinds eind 2012. Niet valt in te zien waarom Eiser niet kan wachten tot de markt in 2016 'opengaat' voor nieuwe toetreders.

De KNKB heeft voorts - in hoofdlijnen samengevat - aangevoerd dat deze zaak niet geschikt om in kort geding te worden beslist. Het mededingingsrecht is een uiterst complex rechtsgebied. Voor het aannemen van een inbreuk op het in artikel 6 Mw neergelegde kartelverbod (naar strekking dan wel naar gevolg) geldt dat met diverse uitgangspunten rekening moet worden gehouden en dat een juiste afbakening van de relevante markt niet achterwege kan blijven. De onderhavige zaak is te ingewikkeld om te kunnen komen tot een verantwoord (voorlopig) oordeel door de rechter. Eiser heeft volgens de KNKB inhoudelijk onvoldoende feitelijk onderbouwd dat sprake is van overtreding van het kartelverbod. De KNKB heeft in dit verband aangevoerd dat de KNKB niet is aan te merken als een ondernemingsvereniging en dat niet is voldaan aan de voorwaarde dat sprake is van een merkbare beperking van de mededinging. Van een overtreding van het verbod op het maken van misbruik van een economische machtspositie (artikel 24 Mw) is evenmin sprake, aldus de KNKB. De KNKB betwist de door Eiser gestelde mogelijkheid dat hij zelf onder een sublicentie wedstrijdhandschoenen zou mogen vervaardigen, die vervolgens door een licentiehouder worden gecertificeerd. De licentie biedt daartoe geen mogelijkheid.

Een afweging van de belangen van partijen moet volgens de KNKB in haar voordeel uitvallen. Het is in het belang van de bond en haar 13.000 leden dat het nieuwe beleid zorgvuldig wordt voorbereid en ingevoerd. Voorts wil de KNKB aan de drie licentiehouders een redelijke termijn geven om zich aan te passen aan de nieuwe situatie. Er is sprake van langlopende overeenkomsten voor onbepaalde tijd die niet van de ene op de andere dag beëindigd mogen worden, mede gelet op de door hen gedane investeringen. De KNKB heeft aangevoerd dat Eiser geen redelijk belang heeft bij zijn vorderingen, nu hij tot de inwerkingtreding van het nieuwe beleid per 1 januari 2016 kaatshandschoenen kan leveren aan nagenoeg de gehele markt van kaatshandschoenen. Met betrekking tot de door Eiser aangevoerde sportieve belangen bij het al dan niet onder licentie gebruik mogen maken van een door hem zelf vervaardigde wedstrijdhandschoen heeft de KNKB aangevoerd dat dit aspect voor het eerst in de onderhavige procedure naar voren is gebracht. De KNKB betwist dat Eiser bij afwijzing van de gevraagde voorzieningen niet in staat zal zijn om deel te nemen aan de wedstrijden. Hij doet al sinds 2011 mee aan wedstrijden en ook voor dit jaar kan hij door een van de licentiehouders een kaatshandschoen laten vervaardigen, die aan zijn specificaties voldoet. Een dergelijke handschoen voor Eiser ligt op dit moment al klaar bij [C], aldus de KNKB.

De voorzieningenrechter overweegt het volgende.

Spoedeisend belang?

Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft Eiser zijn spoedeisend belang bij de gevraagde voorzieningen - althans voor wat betreft het mee willen spelen aan kaatswedstrijden met een door hem zelf vervaardigde kaatshandschoen - voldoende aannemelijk gemaakt, zodat hij in zoverre in zijn vorderingen kan worden ontvangen.

Of een spoedvoorziening ook daadwerkelijk wordt verleend is afhankelijk van de uitkomst van het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter over de bodemprocedure. Indien de uitkomst van de bodemprocedure ongewis blijft kan een afweging van belangen een voorziening toch rechtvaardigen.

Het gaat in de onderhavige zaak om de vraag of het door de KNKB gevoerde licentiebeleid in strijd komt met de artikelen 6 en 24 Mw, zoals door Eiser is gesteld. Eiser heeft immers zijn vorderingen om hem - kort gezegd - als (sub)licentiehouder wedstrijdkaatswanten te laten maken dan wel om hem c.q. zijn teamgenoten met een door hemzelf gemaakte kaatswant aan wedstrijden deel te laten nemen gestoeld op schending van voornoemde bepalingen. Artikel 6 lid 1 Mw bepaalt dat verboden zijn overeenkomsten tussen ondernemingen, besluiten van ondernemersverenigingen en onderling afgestemde feitelijke gedragingen van ondernemingen, die ertoe strekken of ten gevolge hebben dat de mededinging op de Nederlandse markt of een deel daarvan wordt verhinderd, beperkt of vervalst (het verbod van mededingingsafspraken).

Strijd met artikel 24 Mw?

Artikel 24 lid 1 Mw bepaalt dat het ondernemingen verboden is misbruik te maken van een economische machtspositie.

De voorzieningenrechter overweegt dat vooralsnog niet kan worden aangenomen dat dat het kaatsreglement de strekking heeft om de mededinging op de markt van de kaatshandschoenen te beperken. Uit het reglement en de daarop gegeven toelichting volgt veeleer dat het de bedoeling van de KNKB is geweest om in regels vast te stellen waaraan het bij de wedstrijdkaatssport gebruikte materiaal (en met name de handschoen) moet voldoen, en om controle-instrumenten te ontwikkelen met de bedoeling om gelijke speelomstandigheden voor alle deelnemers aan kaatswedstrijden te garanderen althans te bevorderen en aanpassingen aan het materiaal tegen te gaan. Evenmin kan met zekerheid worden vastgesteld dat het gevoerde licentiebeleid tot gevolg heeft dat de mededinging wordt beperkt. De vaststelling dat een overeenkomst mededinging verstorende gevolgen heeft, vergt volgens vaste jurisprudentie een feitelijk onderzoek - in de vorm van een marktanalyse - waaraan hoge eisen worden gesteld (HR 3 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AR0285).

(Red. :Vergelijk de uitspraak in de zaak Dunlop c.s./Nederlandse Badminton Bond. In die zaak waren de feiten weliswaar anders, maar strandde een beroep op artikel 24 Mw ook al omdat de rechter oordeelde dat eerst gedegen marktonderzoek nodig is zie r.o.4.17) .

Degene die zich op het standpunt stelt dat een ander in strijd met het mededingingsrecht handelt, dient dit te onderbouwen met de relevante (economische) feiten en omstandigheden, opdat een voldoende adequaat en gefundeerd (economisch) partijdebat en daaropvolgend rechterlijk oordeel mogelijk worden gemaakt (HR 21december 2012, ECLI:NL:HR:2012:BX0345).

Strijd met artikel 6 Mw?

Daarbij geldt voor de toepasselijkheid van het verbod van mededingingsafspraken dat het moet gaan om overeenkomsten die ertoe (kunnen) leiden dat de mededinging daadwerkelijk merkbaar wordt beïnvloed. In het onderhavige geval heeft Eiser weliswaar een rapport van een in zijn opdracht uitgevoerd marktonderzoek overgelegd, maar dit onderzoek is naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet voldoende overtuigend om aan te nemen dat hier sprake is van een ongeoorloofde mededingingsbeperking als bedoeld in artikel 6 Mw. De voorzieningenrechter neemt in aanmerking dat niet duidelijk is gedefinieerd wat de relevante markt is die is onderzocht (de markt van de kaatshandschoenen of de markt van de wedstrijdkaatshandschoenen). Uit het rapport komt weliswaar het beeld naar voren dat de markt voor wedstrijdhandschoenen wordt gedomineerd door [B], maar niet kan hieruit worden afgeleid dat door het licentiebeleid zoals dat door de KNKB wordt gevoerd, de mededinging op de gehele markt van kaatshandschoenen merkbaar wordt beperkt. Dit klemt temeer nu Eiser uitdrukkelijk heeft gesteld dat hij ook zou willen opereren op de markt van niet-wedstrijdkaatsers en dat hij daarin wordt belemmerd doordat hij geen licentie heeft voor het maken van wedstrijdhandschoenen. Overigens heeft Eiser dat laatste niet met voldoende concrete gegevens onderbouwd. Inhoudelijk heeft het rapport meer de kenmerken van een - steekproefsgewijze - enquête dan van een volledig marktonderzoek. Daarbij is de vraag naar kaatshandschoenen aan de hand van interviews met 51 gebruikers in beeld gebracht, maar is de aanbodzijde onderbelicht gebleven. Al met al kunnen aan het uitgevoerde onderzoek vooralsnog geen harde conclusies worden getrokken ten aanzien van de gestelde strijd met de Mw.

KNKB ondernemersvereniging?

De voorzieningenrechter kan vooralsnog evenmin meegaan in de door Eiser ingenomen - en door de KNKB uitdrukkelijk betwiste - stelling dat de kaatsbond en de aangesloten verenigingen zijn aan te merken als 'onderneming(svereniging)' als bedoeld in de artikelen 6 en 24 Mw. De voorzieningenrechter sluit dit niet uit, maar het ontbreekt nog aan een feitelijke onderbouwing, omdat Eiser niet voldoende heeft geconcretiseerd welke economische activiteiten de KNKB als onderneming uitvoert.

Met betrekking tot stelling van Eiser dat hij onder sublicentie kaatswanten zou mogen vervaardigen, die vervolgens door een licentiehouder worden gecertificeerd, overweegt de voorzieningenrechter het volgende. Vooralsnog kan niet worden aangenomen dat op deze wijze een mogelijkheid zou kunnen worden gecreëerd voor Eiser om als niet-licentiehouder onder toezicht van een licentiehouder een certificaat te verkrijgen voor een door hemzelf gemaakte handschoen. Het kaatsreglement voorziet niet in de mogelijkheid voor het maken van wedstrijdhandschoenen (onder sublicentie) door een niet licentiehouder en de KNKB heeft ook overigens het bestaan van deze mogelijkheid in de praktijk betwist. De stelling van Eiser in dit verband dat dit hem wel is toegestaan voor wat betreft de in het seizoen 2014 door hem gebruikte en door [C] gecertificeerde kaatswant maakt dit niet anders, nu de meningen omtrent de vraag wie die kaatswant heeft gemaakt - Eiser of [C] - uiteenlopen, zo blijkt uit de verklaring van [C] die de KNKB in het geding heeft gebracht.

Eindoordeel

De voorzieningenrechter komt op grond van het vorenstaande tot het oordeel dat - nu een deugdelijke analyse ontbreekt - niet zonder meer kan worden aangenomen dat sprake is van een merkbare marktverstoring op een relevante markt van (wedstrijd)kaatshandschoenen. De voorzieningenrechter sluit dit niet uit, maar is van oordeel dat in dit verband nader feitenonderzoek nodig is en zo nodig aanvullend bewijs van de zijde van Eiser. Daarvoor leent deze kort geding procedure zich echter niet. Nu Eiser onvoldoende aannemelijk gemaakt heeft dat zijn vordering in een bodemprocedure zal worden toegewezen, betekent dit dat met betrekking tot de gevraagde voorzieningen in kort geding behoedzaamheid op zijn plaats is. Voor toewijzing is dan tenminste nog nodig dat Eiser klemmende en spoedeisende belangen aannemelijk kan maken op grond waarvan de door hem gevraagde voorzieningen in afwachting van een te voeren bodemprocedure bij wijze van ordemaatregel getroffen zouden moeten worden.

De voorzieningenrechter overweegt dat Eiser al kaatshandschoenen fabriceert en verkoopt, zij het niet aan wedstrijdkaatsers. Gesteld noch gebleken is dat hij voor zijn levensonderhoud afhankelijk is van het maken van wedstrijdhandschoenen. Daarom valt niet in te zien waarom hij voor het op een commerciële wijze vervaardigen van wedstrijdkaatshandschoenen niet kan wachten tot 1 januari 2016, het moment waarop hij als nieuwe toetreder een licentieaanvraag kan indienen. De voorzieningenrechter neemt hierbij in aanmerking dat het gaat om een afzienbare periode en dat de KNKB belang heeft om op een zorgvuldige wijze toe te werken naar het nieuwe beleid, mede gelet op de posities van de bestaande licentiehouders.

Ter zitting is naar voren gekomen dat het Eiser in het kader van dit kort geding voornamelijk te doen is om zijn sportieve belang, omdat hijzelf en zijn teamgenoten alleen met een door Eiser zelf gemaakte handschoen aan de wedstrijden mee willen/kunnen doen. De voorzieningenrechter begrijpt dat het voor Eiser belangrijk is om met een door hem zelf gemaakte handschoen te spelen en twijfelt er ook niet aan dat Eiser een deugdelijke handschoen kan maken. Daargelaten of de Mededingingswet er wel toe strekt om de sportieve belangen van individuele kaatsers te beschermen, Eiser heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat hij niet met een wedstrijdhandschoen zou kunnen deelnemen aan kaatswedstrijden. Onbetwist is gebleven dat hij een op zijn wensen aangepaste wedstrijdhandschoen kan bestellen bij [C] of bij [B]. Het enkele gevoel van Eiser, dat niet is ondersteund met concrete voorbeelden van een dergelijke benadeling, dat hij bij het maken van een wedstrijdhandschoen door [B] zou worden benadeeld is onvoldoende om op grond daarvan de gevraagde voorzieningen toe te wijzen. Met een toewijzing zou een ongewenst precedent geschapen kunnen worden en een mogelijke bevoordeling van Eiser ten opzichte van andere wedstrijdkaatsers, die wellicht ook liever met een zelfgemaakte handschoen zouden willen spelen.

Eiser heeft tot slot aangevoerd dat sponsorbelangen en teambelangen zouden worden geschaad bij afwijzing van de gevraagde voorzieningen. Een onderbouwing op dit punt ontbreekt evenwel, zodat de voorzieningenrechter hiermee geen rekening zal houden.

De voorzieningenrechter komt gelet op het vorenstaande tot de slotsom dat de vorderingen van Eiser moeten worden afgewezen.

TMC Asser and IVIR (University of Amsterdam): Study on sports organisers' rights in the EU

In 2011 the European Commission announced that it would launch a study to analyse the exploitation of rights to sports events (sports organisers’ rights) from the perspective of the EU legal framework. This study was awarded to the T.M.C. Asser Instituut and Institute for Information Law and is published HERE

Executive summery

The legal protection of rights to sporting events (”sports organisers' rights”) is a contentious issue.

While in recent years distinct aspects of the problem have been addressed by legislatures andcourts, both at the national and at the European level, a great deal of legal uncertainty persists.

Divergent views on the appropriateness, form and scope of such legal protection exist among stakeholders and other concerned parties, reflecting the complex nature and multiple functions of sports in modern society. The universe of sports and media is a complex network of social and commercial relationships with a variety of stakeholders, each one of whom can claim rights or specific interests in the value chain of organizing and exploiting sports events, such as clubs, leagues, athletes, federations, fans, media content providers, sponsors, owners of sport facilities, sports betting operators and news media.

Consequently, the question of protecting sports events is by no means a one-dimensional legal issue, and should be framed in a broader socio-economic context. On the one hand, professional sport represents a large and fast-growing sector of the European economy – and in no small measure this is due to the commercial significance of sports media rights. On the other hand, sports are widely regarded as playing a pivotal role as a “social cohesive”, an agent of communal, and conveyor of moral, values. This helps explain why major sports events qualify in various Member States as “events of major importance” for society, subject to special media rules mitigating exclusive rights of broadcasters to guarantee viewers’ access to these events via free-to-air television.

The general objective of this study is to examine and critically assess a number of the most pressing questions of substantive law relating to the existence and exercise of sports organisers' rights in the EU. The specific objectives of the study are:

 - To map the legal framework applicable to the origin and ownership of sports organisers' rights in the 28 Member States;

-To analyse the nature and scope of sports organisers' rights with regard to licensing practicesin the field of the media, taking into account relevant EU law provisions;

- To examine the possibility of establishing licensing practices beyond the media field, notably in the area of gambling and betting;

- To provide recommendations on the opportunity of EU action to address any problem that may be identified in the above mentioned areas of analysis.

  

Protection of sports organisers’ rights

 Part 1 of the study focuses on the various types of legal protection presently available to the organisers of sports events. Property rights are the first category to be addressed. Most sports events take place in dedicated venues over which the sports organisers have either ownership or  exclusive-use rights. This type of exclusivity, carrying the power to exclude unauthorized individuals or media from the venue and to allow entry subject to specific contractual conditions, serves as an important legal instrument of protection for sports organisers. This scheme is usually referred to as “house right” and while it has not been explicitly recognized by the courts in all Member States, it most likely exists and is enforceable everywhere in the EU.

Intellectual property rights comprise the second category. In the case of Premier League v QC Leisure the (European) Court of Justice (CJ) has clarified that sports events as such do not qualify for copyright protection under EU law. The same does not hold true, however, for the audiovisual production, recording and broadcasting of sporting events. The images of sporting events attract the interest of constantly growing shares of TV and on-line audiences, and are often of enormous commercial value. The various media products resulting from the audiovisual recording and broadcasting of sports events give rise to a variety of intellectual property rights, especially in the field of copyright and rights related to copyright (neighbouring rights) – areas that are largely harmonized at the EU level. These rights include the copyright in the cinematographic work (filmwork) that, in many cases, is the result of audiovisual coverage, as well as an array of related (neighbouring) rights in the recording and broadcasting of the audiovisual registration of the sports event. While many of these rights find their origin in EU secondary law, some related rights occur only in distinct Member States, such as the special sports organisers right that exists in France under the Code du Sport, or the Italian sports audiovisual related right.

A third category of rights examined are so-called “image rights” - rights that protect the commercial likeness of sports players and athletes, based on a variety of legal doctrines, such as personality rights and right to privacy. While image rights form a heterogeneous legal category untouched by harmonization, most Member States do accord some level of legal protection against unauthorized commercial uses of players’ images. As recent case law in Germany and the Netherlands suggests, players or athletes can, however, not invoke their image rights to prohibit, or require remuneration for, audiovisual coverage of sports events in which they participate.

As Part 1 demonstrates, the rights and interests of sports organisers are generally well safeguarded at the substantive legal level. The “house right” gives sports events organisers and clubs (and indirectly the sports federations) a right to exclude unauthorized media from the venue, and thereby creates leverage for the event organisers to negotiate exclusive contracts regarding media coverage. In practice, these contracts may or may not provide for complete or partial transfer(s) to the sports organisers of the copyrights and neighbouring rights in the audiovisual recording and transmission of the event. Sports events organisers or their federations may, alternatively, elect to produce and distribute media coverage of the sports events themselves. Either way, the combination of house right, media contract(s), and intellectual property protection of the audiovisual recording and broadcast effectively allows the sports event organisers to enjoy complete ownership and/or control over the audiovisual rights in the sports events.

 Sports organisers’ rights management in the field of media

 Part 2 of this study examines how sports organisers’ rights are managed and licensed in the field of media. Regarding the marketing of sports media rights, it analytically describes the way in which these rights are sold and critically analyses the compatibility of current and evolving licensing practices with EU competition law and internal market law. Regarding the exploitation of sports media rights, it looks into the limits posed to exclusivity in order to grant access on free-to-air television for events of “high importance for the public”.

  The marketing of sports media rights: licensing practices

 EU competition law enforcement has had a major impact on the way premium sports media rights are sold in the EU. Prior to the European Commission’s precedent decisions on the joint selling of sports media rights (UEFA Champions League 2003, DFB 2005, FAPL 2006), the National Competition Authorities (NCAs) of various Member States had prohibited this practice on the basis of their national competition rules. The Commission, however, made clear that joint selling can be deemed compatible with EU competition law, albeit under strict conditions.

Ten years after the UEFA Champions League decision, the joint selling of sports media rights has become the dominant practice. Since Italy reintroduced the system of joint selling in 2010, Cyprus, Portugal, and Spain are now the last European markets in which first division football clubs selltheir rights individually. Also for other sports, the individual sale of media rights is exceptional.

 The comparative analysis of EU and national decisional practice reveals that for the most part the NCAs have replicated the heavy-handed remedy package designed by the European Commission.

The “no single buyer” obligation, a remedy that was exceptionally imposed by the Commission in FAPL, is increasingly being emulated at the national level. Only with regard to the duration of exclusivity, more and more NCAs are demonstrating a readiness for a more flexible approach (i.e. by accepting exclusive rights contracts exceeding three years).

 The imposed remedies, facilitated by technological developments, have effectively addressed concerns about output restrictions related to joint selling. The problem of warehousing of rights or unused (new media) rights no longer seems to be a concern. The positive impact of EU competition law intervention on the supply-side dynamics is all the more evident when considering prevailing practices in Member States where NCAs have not (yet) intervened. In these countries, sports media rights are still sold in one exclusive bundle, for a long period of time, and without a transparent public tender procedure.

 EU competition law intervention has been less successful in terms of challenging existing market dynamics at the downstream level: the premium sports content bottleneck continues to frustrate markets for the acquisition of premium sports media rights. In various markets, the main vertical effect of the chosen remedies has been that in the downstream market a duopoly emerged in the place of a monopoly. This also has implications for competition in new media markets. The emerging trend to market premium sports media rights on a platform-neutral basis favours powerful vertically integrated media content providers. This risks negating the progress that was made in enabling smaller operators to acquire earmarked packages for certain platforms.

 The study also examined licensing provisions granting sports media rights on an exclusive territorial basis in light of EU internal market law. While initially the CJ’s Premier League v QC Leisure judgment was considered a game-changer for the way in which sports media rights would be marketed in the EU, so far little seems to have changed. The English Premier League has responded by introducing new contractual provisions that, unfortunately, make consumers everywhere in the EU worse off. The de facto imposition of the UK “closed period” rule for Premier League matches across Europe, however, again raises questions about the public interest dimension of this old-fashioned measure and may indicate competition issues.

  

The exploitation of sports media rights: right to short reporting

 The study further analysed the right to short reporting as enshrined in Article 15 AVMSD and as implemented in the national regulatory frameworks of the 28 Member States of the European Union. Three scenarios have been tested. The first one sought to determine the conditions of access to the signal of a domestic broadcaster which has acquired exclusive TV rights on those events of high interest to the public as well as the conditions and modalities of use of the short extracts produced. The second scenario is similar to the first one, except that it involved two broadcasters established in different EU jurisdictions. It also sought to define which law is applicable to determine if an event qualifies as an event of high interest to the public. The last scenario tested the possibility for a broadcaster to get access to the venue of an event of high interest to the public to exercise its right to short reporting. In addition, the scenario checks whether the right of access to the venue extends to a right to record images in margin of the events.

The right of short news reporting is an important element of the EU legal order safeguarding the right of broadcasters to have access to “events of high interest to the public”, such as important sports events, which are subject to exclusive broadcasting rights. However, the way this right is currently framed, allowing Member States the option of either mandating access to the transmitting broadcaster’s signals, or requiring direct access to the venue where the event takes place, has resulted in some differences in implementation by the Member States (i.e. on the duration of the short news reporting).

  

Sports organisers’ rights management in the field of gambling

Part 3 of this study examines, from an EU and national legal perspective, the possibility for sports organisers to license their exploitation rights beyond the media field, notably in the area of gambling. In the last decade or so, the advent and rapid rise of online sports betting services has fundamentally altered the relationship between professional sports organisers and the gambling industry, creating commercial and promotional opportunities but also integrity threats for sport.

The analysis focuses on the existence of a sports organisers’ right to consent to the organisation of bets (“right to consent to bets”) and on legal limitations that restrict the licensing of other exploitation rights to gambling operators.

A sports organisers’ right to consent to bets

With the enactment of a new gambling law in 2010, the French legislature, following case law precedent recognizing sports bets as a form of commercial exploitation of sports events, introduced a right to consent to bets. Apart from France, two other Member States have legally recognized a right to consent to bets, namely Poland and Hungary. Sports organisers in these countries, however, have so far no experience (Hungary) or only limited experience (Poland) with the actual enforcement of this right.

Numerous national and European sports organisers have called for the adoption of a similar right at the EU or EU-wide national level. This report dispels two general misconceptions that seem to persist in the debate on the merits of a right to consent to bets.

 First, when sports organisers advocate the right to consent to bets as a mechanism to enable a “fair financial return” from associated betting activity and to preserve the integrity of sport, the arguments are commonly framed within a perceived need for more legal protection. In essence,   what is asked is the recognition of a broad-scoped sports organisers’ right that would cover all kinds of commercial exploitation of sports events, including the organisation of bets. The analysis reveals however, that the financial and integrity benefits attributed to a right to consent to bets could be achieved well outside the framework of private law. A right to consent to bets can be introduced as,a regulatory condition in gambling legislation without recourse to an express recognition of a broad-scoped horizontal sports organisers’ right.

 Second, the right to consent to bet is not an efficient way to allocate revenue from betting to all levels of professional and amateur sport. Whatever the fee structure, the price paid in exchange for the right to consent to bets will always be relevant to the volume of bets that a sporting event is able to attract. Hence, financial benefits predominantly flow to professional sport and more particularly to the organisers of premium sports events. Small or less visible sports are unlikely to benefit from this instrument. Furthermore, there is no evidence for a link between the financial return stemming from a right to consent to bets and the financing of grassroots sports.

 The review of the experiences with the implementation of a right to consent to bets in Victoria (Australia) and France further highlights a number of challenges associated with the introduction of such an instrument.

 Since the exercise of a right to consent to bets is capable of constituting a restriction on the free movement of gambling services within the meaning of Article 56 TFEU, it must be justified by an imperative requirement in the general interest and comply with the principle of proportionality.

The CJ has accepted the prevention of fraud as a legitimate objective justification. The financing of public interest activities through proceeds from gambling services, on the other hand, can only be accepted as a beneficial consequence that is incidental to the restrictive policy adopted. It follows that a strict regulatory framework that genuinely reflects a concern to prevent the manipulation of sports events must accompany the introduction of a right to consent to bets. Of the existing regulatory systems, only the Victorian (Australia) regulatory regime clearly demonstrates a primary concern with safeguarding the integrity of sports events and is therefore recommended as a best practice model.

 Regarding the institutional and operational requirements for the successful implementation of a right to consent to bets, it must be concluded that the transaction costs related to this instrument are particularly high. The integrity and financial benefits of a right to consent to bets can only be fully achieved when it is carefully managed by a national regulatory authority that:

 1. actively prosecutes illegal betting services (including the offering of sports bets by licensed

operators without the sports organisers’ consent);

2. monitors the commercial exploitation of the right to consent to bets to prevent discriminatory

or anti-competitive marketing conditions;

3. provides for an ex post mechanism for complaint handling and dispute resolution;

4. has the power to conduct on-going monitoring of the parties’ compliance with the mutual rights and obligations contained in the contractual agreements.

Given that a number of national regulatory authorities suffer from limited staff and resources, it is questionable whether they would be capable of fulfilling this challenging task.

Gambling advertising restrictions and sports sponsorship

 In line with the principle of freedom of contract, sports organisers are in principle free to choose the contractual partners for the commercial exploitation of their rights. One main obstacle emerges, however. Restrictions on gambling advertising at the national level (may) create difficulties for sports organisers, clubs, and individual athletes to enter into sponsorship agreements with gambling operators.

 The analysis of regulatory frameworks governing the advertising of gambling services reveals a patchwork of different national approaches. The potential for conflicting national restrictions causes in particular challenges for organisers of cross-border sports events and for clubs or individual athletes participating in such events (as they may be induced to infringe national gambling advertising regulations or breach personal sponsorship contracts).

 Over and above the lack of consistency across Member States, a widely observed absence of legal certainty appears to cause the biggest problem. Even when national gambling advertising regulations exist, uncertainties remain about their applicability to sponsorship agreements. For example, only a few national gambling advertising regulations clarify the extent to which both parties to a sponsorship agreement, i.e. the sponsored party and the gambling operator, can be found liable for breaching these regulations. Inconsistencies in the enforcement of the applicable regulations make it even more difficult to anticipate the costs of non-compliance. This legal uncertainty undermines the effectiveness of the measures that seek to protect consumers against the financial, social, and health risks associated with gambling. Moreover, it ultimately results in considerable market uncertainty and potential losses of sponsorship revenue for sports organisers, clubs, and individual athletes.

Full study can be found HERE

Staatssteun voor cultuur, sport en innovatie straks vrijgesteld van melding Europese Commissie?

De Europese Commissie wil het aantal steuncategorieën waarvoor decentrale overheden alleen een kennisgeving hoeven te doen, uitbreiden. De Commissie startte daarom op 24 juli een nieuwe consultatieronde over de herziening van de Algemene Groepsvrijstellingverordening (AGVV). Dit in het kader van de modernisering van staatssteunregels.

Consultatie

Decentrale overheden hebben tot 10 september de mogelijkheid om hun mening te geven over het gebruik van de groepsvrijstelling.

Categorieën

In het voorstel werkt de Commissie de nieuwe categorieën uit die in de Machtigingsverordening zijn opgenomen. De volgende categorieën worden voorgesteld om aan de AGVV toe te voegen:

- Het herstellen van schade veroorzaakt door natuurrampen;
- Sociale steun voor het vervoer van inwoners van afgelegen regio’s;
- Bepaalde breedband infrastructuur;
- Innovatie;
- Cultuur en bescherming van cultureel erfgoed;
- Sport en multifunctionele infrastructuur.

In een later stadium worden hier mogelijk nog meer categorieën aan toegevoegd.

Staatssteun en AGVV

Staatssteun die de mededinging op de interne markt verstoort is in principe verboden. Staatssteun moet in principe aangemeld worden bij de Commissie. Deze beoordeelt vervolgens de verenigbaarheid met de interne markt. Er zijn vele vrijstellingen op de aanmeldingsplicht, waaronder de AGVV.

Het doel van de AGVV is voor bepaalde sectoren de staatssteunregels te verlichten en doelstellingen van algemeen belang makkelijker te vervullen. Steun die onder de AGVV valt, hoeft niet ter goedkeuring bij de Commissie worden aangemeld. De eenvoudigere kennisgevingsprocedure volstaat dan.

Modernisering staatssteunregels

Sinds mei 2012 is de Commissie bezig met de herziening van de staatssteunregels. De regels moeten beter aansluiten bij de EU2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei. De staatssteunregels moeten simpeler en effectiever worden en meer gericht zijn op de zaken die de grootste invloed hebben op de interne markt.

Hoe verder?

De Commissie verwerkt na de sluiting van de consultatieronde de bijdrages en voegt mogelijk andere categorieën toe. In een volgende consultatie eind 2013 worden de criteria voor de nieuwe categorieën opgesteld.

Door:

Lisanne Vis-Boer en Veerle Nielen, Europa decentraal

Bron: Europa Decentraal

Hof van Jusititie: WK/EK wedstrijden niet achter decoder, maar moeten op open net. Geen exclusieve verkoop rechten door UEFA/FIFA aan betaalzenders

The full text of the judgments: (C-201/11 P, C-204/11 P and C-205/11 P)

The Court of Justice dismisses the appeal brought by FIFA and UEFA against the judgments of the General Court on television broadcasts of the World Cup and the EURO.

Although those judgments are vitiated by errors of law, those errors did not have any impact in the present cases The directive concerning the pursuit of television broadcasting activities (Council Directive 89/552/EEC of 3 October 1989 amended Directive 97/36/EC) authorises the Member States to prohibit the exclusive broadcasting of events which they deem to be of major importance for society, where such broadcasts would deprive a substantial proportion of the public of the possibility of following those events on free television.

The Fédération internationale de football association (FIFA) organises the final stage of the football World Cup (‘the World Cup’) and the Union des associations européennes de football (UEFA) organises the final stage of the European football championship (‘the EURO’). Sales of television broadcasting rights for those competitions make up a significant part of their revenues.

Belgium and the United Kingdom each drew up a list of the events they regarded as being of major importance for society in their respective states. Those lists contained, inter alia, in the case of Belgium, all the matches in the final stage of the World Cup and, in the case of the United Kingdom, all the matches in the final stage of the World Cup and the EURO. Those lists were sent to the Commission, which decided that they were compatible with European Union law.

FIFA and UEFA challenged those decisions before the General Court, arguing that not all those matches could constitutes events of major importance for the general public in those States. The General Court dismissed their actions, Judgments of 17 February 2011 in Cases T-385/07, T-55/08 and T-68/08 FIFA and UEFA v Commission,which led them to lodge appeals before the Court of Justice.

In today’s judgments, the Court of Justice notes, first of all, that the designation by a Member State of certain events as being of major importance for society and the prohibition on their exclusive broadcasting constitute obstacles to the freedom to provide services, the freedom of

establishment, the freedom of competition and the right to property. However, such obstacles are justified by the objective of protecting the right to information and ensuring wide public access to television coverage of those events.

In that context, the Court points out that it is for the Member States alone to determine the events which are of major importance and that the Commission’s role in that respect is limited to determining whether the Member States have complied with European Union law in exercising their discretion. Thus, if an event has validly been designated by a Member State as being of major importance, the Commission is to carry out only a limited review of that designation and is  required, in particular, to examine only the effects thereof on the freedoms and rights recognised under European Union law which exceed those which are intrinsically linked to such a designation.

Next, the Court notes that not all the matches in the final stage of the World Cup and the EURO are of equal importance for the general public, which tends to attach particular importance to decisive matches between the best teams – such as the final and semi-finals – and those involving the national team. Consequently, those tournaments must be regarded as events which are, in principle, divisible into different matches or stages, not all of which are necessarily capable of being characterised as an event of major importance.

In that regard, the Court also states that, contrary to the grounds given in the judgments under

appeal, the Member States are required to communicate to the Commission the reasons

justifying why they consider that the final stage of the World Cup or the EURO constitutes,

in its entirety, a single event of major importance for society in the States concerned.

However, those errors did not have any impact in the present cases. The General Court found,

on the basis of the information provided by FIFA and UEFA and in the light of the actual perception of the public in the United Kingdom and Belgium, that all the matches in the final stages of those two tournaments actually attracted sufficient attention from the public to form part of an event of major importance. In particular, it is apparent from the file, first, that those tournaments, in their entirety, have always been very popular among the general public and not only viewers who generally follow football matches on television. Second, those competitions have traditionally been broadcast on free television channels in those Member States.

Finally, the Court finds that, given the Commission’s limited power of review of the designation by a Member State of an event as being of major importance and the in-depth knowledge of broadcasters of the grounds underlying such a designation, it is permissible for the Commission to indicate only succinct grounds for its decision on the list of events of major importance drawn up by a Member State. Moreover, where the effects of such a designation on the freedom to provide services, the freedom of competition and the right to property do not go beyond those which are intrinsically linked to the classification of the event concerned as being of major importance, it is not necessary to provide specific grounds for concluding that it is compatible with European Union law. In the present case, it has not been shown that the effects on the freedoms and rights recognised by European Union law of the designation of the final stages of the World Cup and the EURO, in their entirety, as events of major importance were excessive.

In those circumstances, the Court dismisses the appeals brought by FIFA and UEFA in their

entirety.